header-photo

Languages (เลือกภาษา): English - ภาษาไทย

About us

HOW IT BEGAN 

Since 1966, Father Michael Shea, C.Ss.R. and other Redemptorists have cared for poor people living in the northeast areas of Thailand. Their work centred on the outcast, those that no one loved, the incurably ill, the elderly and the orphans, both Catholic and Buddhist.

Fr. Shea's work with AIDS victims began around 1998. Initially, it was only with adults. Many people living with AIDS were banished from their villages. Their families and long-time neighbours and friends wanted nothing to do with them, out of fear and ignorance. They were forced to leave their homes and to live in hovels in the jungle. In keeping with their mission of charity, Fr. Shea and the Redemptorists brought them food, medicine, compassion, love, and the Word of God.

Often the infected husbands died before the wives, leaving them with no way to support themselves and their children. When employers found out they had AIDS, the women lost what jobs they had. In many cases, they were too weak to work their regular field or factory jobs.

As the parents died, the question was who would care for the children left behind. The families, even grandparents, wanted nothing to do with the children, whether they had the HIV virus or not. Just being the child of an AIDS parent was enough for people to turn their backs and leave them to fend for themselves, regardless of how small and vulnerable they might be. 

Some relatives were eventually encouraged to take the child, if the Redemptorists paid for their care and school expenses, and this evolved into the Outreach Program. Other children who were not so lucky began to arrive at Fr. Shea's door and soon after that, he founded Sarnelli House. 

However, he could never have known the extent of his work with HIV/AIDS patients and exactly what God had in store for him, particularly when faced with the many sick children - toddlers and babies who were HIV positive or had developed AIDS. These are the tiniest of the AIDS victims. There were also children brought in by their dying mothers, by other family members or by the Thai Social Services Department. Some had been born in prison, others found wandering the streets, going house to house begging for food. One was found abandoned alongside the road, one found in the town garbage dump. Several young girls were rescued from a life of prostitution, and even if they had a home, they would not have been allowed to attend the public schools or play with other children. When they arrived into Fr Mike’s care, they were confused, frightened and withdrawn, but with love and attention they soon settled into their new houses and the work to give them a peaceful and loving home began.

back to top


Objectives

  • To provide a safe home and the basic needs for all of the children living in Sarnelli House
  • To help children and adults living with HIV/AIDS to access proper heath care and treatment
  • To empower children to study for their education or vocational training so they can become valuable members of their society and fulfill their potential as best they can 
  • To foster the values of love, sharing, forgiveness and responsibility

back to top


SCOPE OF OPERATIONS 

Sarnelli House is both the umbrella name for all of the projects overseen by Fr Mike Shea in three parishes and beyond, and also the name of one of the houses under his care. The houses are divided based on age and gender and all contain children living with HIV and also children living without the virus. The exception is House of Hope which is for toddlers, both boys and girls. All figures are accurate as of April 2016

These projects include:

1. Sarnelli House in the village of Don Wai – home to 34 Grade School boys.

2. Nazareth House (Don Wai) – home to older teenage girls attending senior high schools or vocational colleges in the city of Nongkhai. There are 24 girls living at Nazareth House.

3. Gary and Janet Smith  (Don Wai) - home to 19 teenage boys, with some going to school and some working on Jomp’s farm.

4. St Patrick’s Boys Home in the village of Pi Si Tong – currently being renovated.

5. Jan and Oscar House (Pi Si Tong) - home to 24 Grade school girls.

6. House of Hope (Pi Si Tong) – home to babies and toddlers, 21 children in total.

7. Our Lady of Refuge Home for Girls in the town of Viengkhuk – home to 21 Junior High School girls.

8. Outreach Program – home visiting and support for poor families living with HIV/AIDS in the community including education grants for their children, food program, milk formula program and weekly clinic.

Funding these projects is entirely Fr Mike Shea’s responsibility, although Nongkhai Provincial Hospital and Sirinagarind Hospital in KonKaen have between them, taken on the provision of the Anti Retro Viral (ARV) medications for the children living at Sarnelli House. 

There  are other continuous commitments such as meeting the payroll of at least 60 caring, dedicated, competent and tireless staff at all the projects, maintenance of buildings, vehicles, provision of food, school and university fees and school uniforms and just about anything else that comes up.

back to top


HOUSES

1. Sarnelli House (Don Wai)

Sarnelli House is a house for boys attending Grade school. Most of the boys are aged between 6 and 14. It houses boys both with and without HIV/AIDS. It was built with money that was graciously donated by the Redemptorist's Priests Foundation of Thailand, and was officially opened in October of 2000. It is located in the shaded rural village of Don Wai. 

Most days at Sarnelli House are happy, filled with boys’ games, laughter, good meals, prayer, and love. The children are cared for by loving housemothers at this peaceful and quiet bamboo surrounded facility. Sarnelli House can accommodate up to 50 kids and is currently the home to 34 boys. It features 2 large dormitories, a kitchen, laundry facilities, a dining area, an undercover pavilion, as well as a large shaded yard complete with play equipment. And at any time you're guaranteed to see a little smiling boy peddling around on a small bike, any number bouncing around on a trampoline or more getting ready to play football on the nearby fields.

All of the boys attend Rosario Vittaya School, situated about 15 minutes away in the village of Viengkhuk. The boys clamber into their truck shortly after 7am each morning and trundle along to their school where classes run from 8am to 4pm. In the evenings, they do their homework in their large classroom, under the watchful eye of the evening staff.

Some children have started school late and struggle with their development due to neglect or AIDS related illnesses they might have had as younger children. 15 of the boys are HIV positive, infected from their mothers at birth. These children are on Anti Retro Viral (ARV) medications that were started by Fr. Michael Shea and taken over later by the public hospital in Nongkhai and university hospital in Khon Kaen. The children are now healthy and happy like any children their age.

2. Nazareth House (Don Wai)

Nazareth House was built in 2007 to house the girls who have HIV/AIDS and who are becoming teenagers. Since then, the identity of the residents has changed a little. Nowadays, it houses girls who have completed Junior High School, and girls who have HIV live together with girls who do not. It is located within walking distance to Sarnelli House and has 10 bedrooms, a kitchen, a laundry, a basketball court and a play ground. The girls living here are given more responsibility and independence and continue to attend school but usually in Nong Khai. Most of the girls here attend Vocational Colleges, studying Architecture, Computers, Nutrition and Hospitality. There are also some girls attending two very good Senior High Schools. These girls have aspirations of going to university in the next few years.

Many of the young women living there have grown up together so there are some very close friendships, but also typical teenage moodiness and dramas! These girls help out at rice planting and harvesting time and some are learning to bake and cook. A number of the girls living at Nazareth House are the victims of rape.

3. St Patrick’s Boys Home (Pi Si Tong)

St. Patrick's is located in the village of Pi Si Tong, which is a small farming and fishing village with a population of approximately 114 families, located a short distance away from the village of Don Wai and Sarnelli House.

Construction of St. Patrick's started in the spring of 2001, after Fr. Mike received major donations supporting the project from the Marist Mission Centre, Australia. The main building is a 2-story structure large enough to support approximately 25 kids. There is a laundry facility on site as well as two apartment rooms for the live in staff. The facility also includes two large fishponds, a slowly developing banana and fruit orchard, numerous rice paddies, and a large yard for the kids to seek out adventure. On October 27, 2001, the building and the grounds were blessed.

St. Patrick’s is currently vacant (April 2016) as it undergoes some repairs.

4. The House of Hope (Pi Si Tong)

The House of Hope was built with the idea of providing a home for children and babies ill from TB and other opportunistic infections associated with HIV/AIDS. Here they would receive special treatment until they recovered. Father Chuck Beierwaltes and Father Dave Polek, two Redemptorists from the Midwest USA, contacted friends, and soon donations were gathered to build the "House of Hope" in 2003, in the village of Pi Si Tong, a mile from Sarnelli House. This work was carried out at House of Hope, but is now being carried out by Sarnelli House where a trained nurse and assistant nurses care for the sick children.

The House of Hope has now been rebuilt as a nursery for babies and toddlers. The new 2 story building (pictured) was opened and blessed on April 26, 2008. It has a fully enclosed wading pool, a large yard and plenty of room for young children to explore and grow healthy. Donations given to Father Paddy Power for his furniture work has helped furnish the House of Hope.

There are now 23 babies and toddlers being lovingly cared for at House of Hope. Some of these toddlers have come to House of Hope within hours of being born at Nongkhai Hospital. Their mothers, finding out that they themselves had HIV did not want their babies and so they were given to Father Shea. 

Rules for visiting the babies at HOUSE OF HOPE

Visitors and guests are requested to comply with the following:

• Shoes must be removed prior to entering the babies room (no exception).
• Before touching or holding children, please wash and clean hands.
• Personal belongings are to be left outside of the babies’ room (misplaced and/or lost property must be under the visitor’s and guest’s direct responsibility).
• People who are unwell and not in good health should not enter into babies’ room.
• Foods and sweets are not allowed in the babies’ room, prior approval should be obtained from person(s) in charge of babies’ room.
• Babies’ are not allowed outside of the grounds House of Hope – no exception.
• Each visit should not exceed 30 min (Group visit should be even less and not exceed 15 minutes).
• Making unnecessary loud noise and/or disturbing children while sleeping is not permitted.
• In the case of visiting in groups, prior formal approval should be obtained from the Director or Volunteer co-ordinator, Kate Introna.

5. Our Lady of Refuge Home for Girls (Viengkhuk)

In April of 1999, Fr. Mike had taken in 3 orphaned children; he purchased the building that would become Our Lady of Refuge, Home for Girls in Viengkhuk. He had received donations from German charity Kindermissionswerk, as well as other private donors. Our Lady of Refuge Home for Girls is located near the ever-changing shoreline of the Mekong River in the small city of Viengkhuk, it is a short 5 minute drive from the nearby villages of Pi Si Tong and Don Wai, home to St. Patrick's Boys Home and Sarnelli House. Rosario Vittaya School, where all of the girls receive a quality Catholic education, is conveniently located directly across the road from Our Lady of Refuge Home for Girls. The house was initially a small and humble 2-story building but was renovated and expanded.

In October of 2001 after St. Patrick's Boys Home was opened Our Lady of Refuge, Viengkhuk became strictly a girls' orphanage. Several of the girls who have been abused were given to us by the Provincial Courts in Nongkhai to raise and educate. The mission of Our Lady of Refuge Home for Girls is to provide a healthy, safe, and supportive environment for orphaned and abandoned young girls to grow up in. There are girls with HIV living here together with girls who do not have the virus. The facility now includes 2 large dormitories, rooms for teenage girls housing 2 girls a room, kitchen, an office an apartment for live in staff, 6 bathrooms, a banana orchard, a large playroom/TV room, as well as a large shaded yard. It has the capacity to hold approximately 30 children.

The girls enjoy many kinds of activities including making handicrafts such as jewellery  and hair clips, cooking food dishes and desserts, and growing vegetables. In fact, jewellery made at Our Lady of Refuge is sold as far away as the Netherlands, the UK, Australia and the USA - something the girls are very proud of.

Currently, Viengkhuk is home to 23 (April 2016) girls attending Junior High School. They are aged between about 13 and 16. The girls have grown to become a large and happy family. They not only play with each other and care for each other, but also genuinely love each other like sisters.

6. The Jan and Oscar House (Pi Si Tong)

The Jan and Oscar House was built in 2009 and its first residents, in May of that year, were 14 of the older Sarnelli boys. This gleaming new residence for orphaned and abandoned children came about thanks to the amazing generosity of the Jan and Oscar Foundation (Jan & Oscar were two young Swiss boys who drowned in the 2004 Tsunami in Phuket, Thailand several years ago, and their mother set up a foundation in their name, and gave the grant to build this house), and the Rotary Club Pully Switzerland.

At the start of 2015, the teenage boys moved out to the Gary & Janet Smith House on Jomp’s farm and the little Grade School girls, who had been living at St. Patrick’s House moved into their new abode. The Jan & Oscar House is currently home to 23 girls aged between 8 and 13, with and without HIV and the air is filled with laughter, shrieks and chatter. It is an uplifting place, with the young madams full of gossip and curiosity but still young enough to be sweet little girls.

The girls of Jan & Oscar start their days doing chores, sweeping and helping in the herb garden and then fill their free time playing in the playground, jumping on the trampoline, riding their bikes and sometimes skipping or playing sport. There is a swimming pool behind their house, a kind donation form a US friend of Sarnelli, and the girls love their time in it during the school holidays, looking on enviously when it’s the turn of another house to swim. Once they have competed Grade school, the girls of Jan & Oscar will move to live at Our Lady of Refuge Home in Viengkhuk.

7. Gary & Janet Smith House (Jomp's Farm, Don Wai)

The Gary and Janet Smith House was built on Jomp’s farm in 2014 and the first boys moved in there in October of the same year. It is located about a kilometre or so from Sarnelli House for boys. The original plan had been to use this new accommodation as a place for some of the boys who might have struggled out in the real world, due to learning difficulties or behavioural problems. But, due to an increased intake of girls during 2014, it was decided to move all boys over 14 into the Gary and Janet Smith House. At the moment, 16 teenage boys share a bright and airy dormitory on the second floor and eat, study and watch TV downstairs. The house is surrounded by fish ponds and rice fields and the quiet environment seems brings an air of calm to the place. There is an adjoining study room, kindly sponsored by Irene and Manu Hiralal and the boys recently helped to build their own little gym. Football is played on a concrete court behind the study room and it’s often a bit of battle to get them into the study room before they play football!

Since the departure of Sr Jit, the previous house mother of the boys for many years, it had proved to be difficult to find someone to supervise the house, but the recent arrival of Jack and Em, a local married couple has been a great success. Jack is well regarded by all of the boys and runs a tight ship, ensuring punctuality, cleanliness and respect. The residents do include some of the boys for whom the house was originally intended and they, no longer attending school, help at the farm, which has pigs, cattle, fowl and fish as well as 28 acres of paddy fields. The boys have their own tuk tuk to travel to and from the farm or the other houses and the three designated drivers take their roles very seriously.

MAP OF DIFFERENT HOUSES

back to top


OUTREACH PROGRAM

The Outreach Programme is a programme to visit HIV/AIDS patients in their homes. Fr. Mike Shea started this outreach work with three novitiates from the Redemptorists Novitiate in Nongkhai as his staff, and visited the first adult AIDS patient group in Don Wai. 


Fr Mike Shea and three novices at the beginning working for HIV/AIDS people

The Outreach Programme is growing every year and is now overseen by Ms. Kate Introna. It covers five provinces of Northeast Thailand and sees approximately 100 families. It provides for the primary needs of families affected by HIV/AIDS by supplying medicines, food and money for educating the children. There is a weekly trip to visit families, in some cases delivering food and milk formula. Kate also runs a clinic on a Friday morning which is attended by people with HIV from the local villages.


Kaek, the very first patient we encountered


Educating local people by our staff

back to top


CERTIFICATE OF PROVINCIAL HEALTH OFFICE

The certificate of Provincial Health Office was issued on the 4th of June 2002.

back to top


 

เกี่ยวกับเรา

จุดเริ่มต้น

ในปี พ.ศ.2509 บาทหลวงไมเกิ้ล เช (คุณพ่อเช)   พระสงฆ์คณะพระมหาไถ่ จากประเทศอเมริกา ได้เข้ามาทำงานประเทศไทย เพื่อร่วมงานกับพระสงฆ์และภารดาคณะพระมหาไถ่ท่านอื่น ๆ เพื่อช่วยเหลือคนยากจน ผู้ถูกทอดทิ้ง คนป่วย คนชรา และเด็กกำพร้า โดยไม่แบ่งแยกศาสนา ซึ่งเป็นจิตตารมณ์ของคณะพระมหาไถ่

งานช่วยเหลือผู้ป่วยโรคเอดส์ของคุณพ่อเชได้เริ่มในปี พ.ศ.2541 ในเขตจังหวัดหนองคาย โดยเริ่มแรกได้ช่วยเหลือผู้ติดเชื้อเอชไอวีและผู้ป่วยโรคเอดส์ที่เป็นผู้ใหญ่ ผู้ป่วยโรคเอดส์บางคนถูกขับไล่ต้องอาศัยอยู่นอกหมู่บ้าน ครอบครัวและเพื่อนบ้านไม่ทราบว่าจะช่วยผู้ป่วยเหล่านนี้อย่างไร มีความกลัว รังเกียจ และเมินเฉยกับพวกผู้ป่วย บางคนต้องไปอาศัยอยู่ในกระท่อมกลางป่า ด้วยเจตนารมณ์ของคณะพระมหาไถ่ คุณพ่อเช และผู้ทำงานร่วมกับคุณพ่อ ได้ไปเยี่ยมเยียน นำอาหาร ยา ความหวงใย และความรัก และพระวาจาพระเจ้าไปยังบุคคลเหล่านี้

บ่อยครั้งที่เราได้พบว่าผู้เป็นสามีจะเสียชีวิตก่อนภรรยา และทิ้งให้ภรรยากับลูกไม่มีใครดูแล ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อนายจ้างทราบว่าผู้หญิงหรือภรรยาได้ติดเชื้อด้วย ก็จะให้ออกจากงาน และหลาย ๆ คนที่ติดเชื้อแล้ว ร่างกายอ่อนแอจนไม่สามารถทำงานสวน ทำไร่ หรืองานในโรงงานได้

เมื่อสามีและภรรยาเสียชีวิตแล้ว ก็จะเป็นปัญหาว่าใครจะเลี้ยงดูแลบุตร บรรดาญาติพี่น้องบางคนไม่ต้องการดูแลบุตรของผู้ติดเชื้อเหล่านี้ แม้ว่าเด็กบางคนก็ไม่ได้ติดเชื้อจากบิดามารดาก็ตาม เพียงรู้แค่ว่าเด็กเหล่านี้เป็นลูกผู้ติดเชื้อ ก็เป็นเหตุผลเพียงพอแล้วที่จะรังเกียจและปล่อยให้เด็กหาอนาคตเอง โดยไม่คำนึงว่าเด็กนั้นเล็กหรืออ่อนแอแค่ไหน

บางครอบครัวที่มีญาติพี่น้องที่มีความเมตตา ก็ช่วยดูแลเด็กเหล่านี้ แต่ปัญหาคือความยากจน ทางซารนิลลี่ เฮาส์จึง เข้ามาช่วยเหลือโดยหาผู้อุปการะ หรือหาทุนช่วยเหลือค่าใช้จ่าย และค่าเล่าเรียนสำหรับเด็ก เด็กที่อาศัยกับครอบครัวเหล่านี้อยู่ในโครงการเอาท์รีชของเรา ส่วนเด็กคนอื่น ๆ ที่ถูกทอดทิ้ง หรือญาติพี่น้องดูแลไม่ได้ คุณพ่อเช จึงเริ่มก่อตั้งบ้านซารนิลลี่ เฮาส์ขึ้น เพื่อเด็กที่ถูกทอดทิ้ง หรือต้องการบ้านพักอาศัยที่ปลอดภัย

ถึงกระนั้นก็ดี คุณพ่อเชก็ไม่เคยรู้ว่างานช่วยเหลือผู้ติดเชื้อและคนป่วยโรคเอดส์จะมีขอบเขตแค่ไหน หรือพระเจ้ามีอะไรให้ทำอีกในอนาคตภายหน้า โดยเฉพาะเมื่อต้องพบกับเด็กหรือทารก ที่ติดเชื้อหรือป่วยเป็นโรคเอดส์ เด็ก ๆ เหล่านี้เป็นแค่ส่วนเล็ก ๆ ของเหยื่อเชื้อเอชไอวีทั้งหมด นอกจากนั้นเด็กที่มาอยู่ที่บ้านซารนิลลี่ เฮาส์ ยังมาจากมารดาที่กำลังสิ้นใจ หรือจากครอบครัวยากจน หรือจากหน่วยสงเคราะห์ของทางราชการ เด็กบางคนเกิดในเรือนจำ หรือเป็นเด็กเร่ร่อนตามถนน หรือบางคนเป็นขอทาน เด็กบางคนถูกทิ้งไว้ข้างถนน หรือถูกพบในเขตทิ้งขยะ เด็กหญิงหลายคนที่ได้มาอยู่ที่นี่เนื่องจาก อยู่ในชุมชนที่มีภาวะเสี่ยงการขายบริการ หรือเด็กบางคนมาจากครอบครัวยากจนที่ไม่สามารถได้รับการศึกษา หรือได้เล่นกับเพื่อนคนอื่น ๆ ได้ เมื่อเด็กต่าง ๆ เหล่านี้ได้มาถึง บ้านซารนิลลี่ เฮาส์ เด็กส่วนมากจะรู้สึกสับสน กลัว และไม่เปิดตัวเอง แต่ด้วยความรัก ความเอาใจใส่ของเรา ในไม่ช้าเขาก็สามารถปรับตัวกับบ้านหลังใหม่ได้ เราพยายามทุกอย่างเพื่อให้เขารู้สึกกว่าเขามีครอบครัวที่อบอุ่นและปลอดภัยอีกครั้งหนึ่ง

กลับสู่ด้านบน


 

วัตถุประสงค์

  • เพื่อให้ที่พักพิงที่ปลอดภัย และปัจจัยสี่แก่เด็กทุกคนที่อาศัยอยู่บ้านซารนิลลี่ เฮาส์
  • เพื่อช่วยเหลือเด็กและผู้ใหญ่ที่ติดเชื้อเอชไอวี ได้รับการดูแลและรักษาอย่างเหมาะสม
  • เพื่อส่งเสริมให้เด็กได้รับการศึกษา หรือการฝึกวิชาชีพ เพื่อให้เขาได้เป็นบุคคลที่ดีในสังคม และพัฒนาศักยภาพที่เขามีอย่างดีที่สุด
  • เพื่อปลูกฝังคุณค่าแห่งความรัก การแบ่งปัน การให้อภัย และความรับผิดชอบ

กลับสู่ด้านบน


การดำเนินงาน

ซารนิลลี่ เฮาส์ เป็นชื่อโครงการ และยังเป็นชื่อบ้านเด็กหนึ่งในเจ็ดบ้านที่เรามีอยู่ด้วย หลายคนเกิดความสับสน บ้านต่าง ๆ เหล่านี้ไม่ใช่โรงเรียน แต่เป็นบ้านพักสำหรับเด็ก เด็กไปเรียนตามโรงเรียนต่าง ๆ ในเขตจังหวัดหนองคาย

โครงการหรือชื่อบ้านต่าง ๆ ของเรามีดังนี้ (ข้อมูลล่าสุดเมื่อ เมษายน 2559)

1 บ้านซารนิลลี่ เฮาส์ ตั้งอยู่ในหมู่บ้านดอนหวาย เป็นบ้านสำหรับเด็กชายระดับประถมทั้งหมด และมัธยมต้นบางส่วน มีจำนวน 34 คน

2 บ้านนาซาเร็ธ ตั้งอยู่ในหมู่บ้านดอนหวาย เป็นบ้านสำหรับเด็กโตผู้หญิง ระดับมัธยมปลาย หรือ ปวช มีจำนวน 24 คน

3 บ้านเซตน์แพททริก ตั้งอยู่ในหมู่บ้านไผ่สีทอง ขณะนี้ปิดเพื่อปรับปรุง

4 บ้านแจนแอนด์ออสการ์ ตั้งอยู่ในหมู่บ้านไผ่สีทอง เป็นบ้านสำหรับเด็กหญิงระดับประถม มีจำนวน 23 คน

5 บ้านเยราร์ด (แต่ภาษาอังกฤษ เราตั้งชื่อว่า House of Hope) ตั้งอยู่ในหมู่บ้านไผ่สีทอง เป็นบ้านสำหรับเด็กทารก จนถึง ระดับอนุบาล ทั้งชายและหญิง มีจำนวน 21 คน

6 บ้านแม่พระอุปภัมถ์ ตั้งอยู่หมู่บ้านเวียงคุก (เป็นบ้านเดียวที่อยู่ในหมู่บ้านเวียงคุก บางครั้งเราเรียกกันว่า บ้านเวียงคุก) เป็นบ้านสำหรับเด็กหญิงระดับมัธยมต้น มีจำนวน 25 คน

7 บ้านแกรี่แอนด์เจเนท สมิธ ตั้งอยู่ในหมู่บ้านดอนหวาย เป็นบ้านสำหรับเด็กผู้ชายโต ระดับมัธยม และศึกษา กศน. ผู้ที่ศึกษา กศน. ได้ช่วยงานในฟาร์มด้วย รวมกันจำนวน 19 คน

8 โครงการเอาท์รีช เป็นโครงการที่ช่วยเหลือชุมชนโดยเฉพาะกับครอบครัวผู้ติดเชื้อเอชไอวีและยากจน ซึ่งประกอบด้วยทุนการศึกษาเด็กนักเรียน การบริจาคอาหาร นมสำหรับทารก และการคลินิกวันศุกร์ โดยจะมีทีมงานประเมินความเหมาะสนในการช่วยเหลือ และการออกเยี่ยมบ้านเป็นประจำทุกสัปดาห์

การหาทุนสำหรับช่วยเหลือเด็ก และโครงการเอาท์รีช มาจากการทุนของคุณพ่อเชและทีมงานเท่านั้น ทางหน่วยงานรัฐบาลมิได้สนับสนุนเรื่องทุนทรัพย์ นอกจากเงินของผู้ติดเชื้อหรือคนพิการ และการช่วยเหลือด้านยาต้านสำหรับผู้ติดเชื้อจากโรงพยาบาลหนองคาย และโรงพยาบาลศรีนครินทร์ ขอนแก่น

โครงการซารนิลลี่ เฮาส์ สามารถดำเนินอยู่ได้จนถึงทุกวันนี้เพราะการอุทิศตนอย่างต่อเนื่อง จากเจ้าหน้าที่กว่า 60 คน จากการดูแลอาคารสถานที่ ยานพหนะ อาหาร ค่าเล่าเรียน การรักษาพยาบาล และอื่น ๆ 

กลับสู่ด้านบน


บ้านต่าง ๆ

1 บ้านซารนิลลี่ เฮาส์ (ดอนหวาย)

ซารนิลลี่ เฮาส์ เป็นบ้านสำหรับเด็กผู้ชายระดับประถม และบางส่วนระดับมัธยมต้นที่มีการพัฒนาช้า ส่วนใหญ่อายุตั้งแต่ 6 ถึง 14 ปี เป็นเด็กที่ติดเชื้อและไม่ติดเชื้อ บ้านหลังนี้ได้รับเงินบริจาคจากคณะสงฆ์พระมหาไถ่ แห่งประเทศไทย สร้างเสร็จและดำเนินใช้งานเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ.2543 ตั้งอยู่ในหมู่บ้านดอนหวาย

ทุก ๆ วันเด็กผู้ชายที่นี่มีความสุข เด็กชอบเล่นเกมและกิจกรรมต่าง ๆ มีเสียงหัวเราะ อาหาร การสวดภาวนา และความรัก เจ้าหน้าที่ดูแลเด็กด้วยความเอาใจใส่ บ้านซารนิลลี่ เฮาส์ สามารถรับเด็กได้เกือบ 50 คน แต่ปัจจุบันมีเด็กอาศัยอยู่ 34 คน ประกอบด้วยห้องนอนใหญ่ 2 ห้อง ห้องครัว ห้องรับประทานอาหาร บริเวณซักผ้าและตากผ้า ศาลา และสนามเด็กเล่น เมื่อเข้าไปบ้านหลังนี้จะพบแต่เด็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม หรือกำลังขี่รถจักรยาน หรือกระโดดอยู่บนสปริงบอร์ด แทรมโพลีน หรือกำลังเล่นฟุตบอลอยู่สนามใกล้ ๆ

เด็กผู้ชายเหล่านี้ศึกษาอยู่ที่โรงเรียนโรซารีโอวิทยา อยู่ในหมู่บ้านเวียงคุก ใช้เวลาเดินทาง 15 นาที ทุก ๆ เช้ารถจะออกประมาณ 7 โมงเช้า เวลาเรียนคือตั้งแต่ 8 นาฬิกา ถึง 16 นาฬิกา เมื่อกลับมาจากโรงเรียน เด็กเล่นกีฬา ทานอาหาร อาบน้ำ และทำการบ้าน โดยมีเจ้าหน้าที่ดูแล   

เด็กบางคนเริ่มเรียนช้า และมีปัญหาด้านการพัฒนา เนื่องจากได้รับผลกระทบจากการติดเชื้อในสมัยเด็ก มีเด็กที่ติดเชื้อจากมารดาจำนวน 15 คน แต่ปัจจุบันได้ทานยาต้านไวรัส และได้รับการดูแลเป็นประจำโดยส่งไปที่โรงพยาบาลหนองคาย หรือโรงพยายาลศรีนครินทร์ ขอนแก่น เด็กทุกคนที่นี่มีสุขภาพแข็งแรง และมีความสุขเหมือนอย่างเด็กทั่ว ๆ ไป

2 บ้านนาซาเร็ธ (ดอนหวาย)

บ้านนาซาเร็ธ ก่อสร้างเมื่อปี พ.ศ.2550 เริ่มแรกเป็นบ้านสำหรับเด็กผู้หญิงวัยรุ่นที่ติดเชื้อ แต่ปัจจุบันบ้านหลังนี้เป็นสถานที่อาศัยของเด็กผู้หญิงโตทั้งที่ติดเชื้อและไม่ติดเชื้อ บ้านนาซาเร็ธตั้งอยู่ด้านหลังบ้านซารนิลลี่ เฮาส์ มีห้องนอน 10 ห้อง ห้องครัว ห้องซักผ้า สนามบาสเก็ตบอล และสนามเด็กเล่น เด็กหญิงที่นี่ต้องความรับผิดชอบตนเอง มีอิสระมากขึ้น  และส่วนใหญ่เรียนอยู่ในตัวเมืองจังหวัดหนองคาย ในระดับมัธยมปลาย หรือ สายอาชีพ (ปวช) เช่น ออกแบบ คอมพิวเตอร์ คหกรรม หรือ การโรงแรม และบางคนได้โรงเรียนระดับมัธยมปลายประจำจังหวัด (ปทุมเทพวิทยาคาร) เมื่อจบแล้วเด็กผู้หญิงที่นี่จะเรียนต่อระดับสูงขึ้น

เด็กผู้หญิงส่วนใหญ่ที่อยู่ที่บ้านนาซาเร็ธ จะเติบโตมาด้วยกัน และเป็นเพื่อนสนิทกัน เด็กผู้หญิงที่นี่เป็นเด็กผู้หญิงที่โตที่สุดในศูนย์ ดังนั้นจึงต้องช่วยการทำนา และเกี่ยวข้าว เมื่อฤดูทำนามาถึง บางคนได้ช่วยและเรียนการทำเบเกอรี่ และการทำอาหาร 

3 บ้านเซนต์แพททริก (ไผ่สีทอง)

บ้านเซนต์แพททริก ตั้งอยู่ในหมู่บ้านไผ่สีทอง ซึ่งเป็นคนในหมู่บ้านมีอาชีพทำนา เลี้ยงสัตว์ และเลี้ยงปลา มีอยู่ประมาณ 114 ครอบครัว ซึ่งไม่ห่างไกลจากหมู่บ้านดอนหวายมากนัก

บ้านนี้สร้างช่วงเดือนมีนาคม พ.ศ.2544 โดยศูนย์มาริสต์มิชชั่น ประเทศออสเตรเลีย เป็นผู้ให้ทุนในการก่อสร้าง บ้านนี้เป็นบ้าน 2 ชั้น และสามารถเป็นที่พักอาศัยสำหรับเด็กเล็กได้ประมาณ 25 คน มีห้องซักผ้า และห้องพักสำหรับเจ้าหน้าที่ 2 ห้อง มีสระปลา สวนผลไม้ และนาข้าวด้านข้าง (ปัจจุบันสวนผลไม้และนาข้าวเป็นพื้นที่ปลูกอาคารแจนแอนด์ออสการ์) ซึ่งมีบริเวณกว้างพอให้เด็ก ๆ ได้ทำกิจกรรม หรือวิ่งเล่น ในวันที่ 27 ตุลาคม 2544 ได้มีการเสกอาคารอย่างเป็นทางการ

ขณะนี้ไม่มีใครอาศัยที่บ้านเซนต์แพททริก และจำเป็นต้องมีการซ่อมแซม (เมษายน 2559)

4 บ้านเยราร์ด – ภาษาอังกฤษ เรียก Hope of Hope (ไผ่สีทอง)  

บ้านเยราร์ด เริ่มแรกถูกสร้างขึ้นเพื่อเด็กที่เป็นวัณโรค หรือเป็นโรคติดเชื้อเรื้องรัง เนื่องจากเชื้อเอชไอวี เพื่อจะได้ถูกแยกออกมาจากเด็กคนอื่น และได้รับการดูแลอย่างใกล้ชิด จนกว่าอาการจะดีขึ้น คุณพ่อชัค ไบเออร์วอเตส และคุณพ่อเดฟ โพเลค พระสงฆ์คณะพระมหาไถ่ จากอเมริกา 2 ท่าน ได้ช่วยกันหาทุนเพื่อสร้างบ้านหลังนี้ บ้านเยราร์ดนี้ได้สร้างขึ้นในปี พ.ศ.2546 ในหมู่บ้านไผ่สีทอง แต่ปัจจุบัน เราใช้คลินิกที่บ้านซารนิลลี่ เฮาส์ ดูแลเด็กหรือผู้ป่วยที่เป็นวัณโรค หรือโรคติดต่อแทน

ต่อมาบ้านเยราร์ด ได้ใช้เพื่อดูแลเด็กทารกและเด็กเล็ก และถูกปรับปรุงเป็นสองชั้น มีการเสกอาคารในวันที่ 26 เมษายน พ.ศ.2551 มีสระน้ำเล็ก ๆ สนามหญ้า และพื้นที่กว้างพอที่จะให้เด็กเล็ก ๆ ได้วิ่งเล่น เงินทุนสำหรับการปรับปรุงครั้งนี้ได้จาก เงินบริจาคผ่านทางคุณพ่อแพดดี้ พาวเวอร์

 ปัจจุบันมีเด็กแรกเกิดจนถึงเด็กอนุบาลอาศัยจำนวน 23 คน และมีเจ้าหน้าที่ดูแลเด็กอย่างดี เด็กบางคนมาที่บ้านหลังนี้ตั้งแต่แรกคลอด และบางคนรู้ว่าตนเอง (ผู้เป็นแม่) เป็นผู้ติดเชื้อ จึงไม่ต้องการลูก และยกให้ลูกให้กับคุณพ่อเช

เนื่องจากบ้านเยราร์ดเป็นบ้านเด็กเล็ก จึงมีระเบียบสำหรับแขกผู้มาเยี่ยม เพิ่มขึ้นเป็นพิเศษดังนี้

  • ขอให้ถอดรองเท้าก่อนเข้าบริเวณสถานที่เลี้ยงเด็ก
  • ก่อนที่จะจับหรืออุ้มเด็ก กรุณาล้างมือ
  • ไม่ควรนำสัมภาระส่วนตัวที่ไม่สามารถดูแลได้เข้าบ้านเด็ก หากสูญหายทางศูนย์จะไม่รับผิดชอบ
  • ผู้ที่ป่วย หรือมีไข้ไม่ควรเข้าห้องเด็กทารก
  • ไม่นำอาหาร หรือขนมเข้าห้องเด็กทารก ก่อนได้รับอนุญาตจากเจ้าหน้าที่ผู้ดูแล
  • ห้านนำเด็กออกนอกสถานที่ ก่อนได้รับการอนุญาต
  • อนุญาตให้เยี่ยมเป็นเวลา 30 นาที และหากแขกเป็นกลุ่มอนุญาตเพียง 15 นาที (นอกเหนือจากนั้นต้องเป็นการขออนุญาตเป็นพิเศษ)
  • ห้านส่งเสียงดัง หรือรบกวนเด็ก ในขณะที่เด็กกำลังนอน
  • หากผู้เยี่ยมเป็นกลุ่มต้องขออนุญาตจากผู้อำนวยการ หรือผู้ดูแลอาสาสมัคร (คุณเคท อินโทรน่า) ก่อน

5 บ้านแม่พระอุปภัมถ์ (เวียงคุก)

ในเดือนเมษายน พ.ศ.2542 คุณพ่อเชได้รับเด็กกำพร้า 3 คนมาดูแล ท่านได้ซื้อบ้านหลังหนึ่งในหมู่บ้านเวียงคุก ซึ่งต่อมาให้ชื่อว่า บ้านแม่พระอุปภัมถ์ โดยได้รับเงินช่วยเหลือจากองค์กร Kindermissionwerk ประเทศเยอรมัน และผู้บริจาคอื่น ๆ อีก บ้านแม่พระอุปภัมถ์นี้อยู่ใกล้แม่น้ำโขง ในหมู่บ้านเวียงคุก หากขับรถจากหมู่บ้านไผ่สีทองจะใช้เวลาประมาณ 10 นาที และหมู่บ้านดอนหวายประมาณ 15 นาที ฝั่งตรงข้ามบ้านแม่พระอุปภัมถ์ คือโรงเรียนโรซารีโอวิทยา ซึ่งเป็นโรงเรียนสำหรับเด็กทุกคนที่บ้านหลังนี้ ต่อมาเราได้สร้างอาคารเล็ก ๆ เพิ่มอีก 3 หลัง และทำการซ่อมแซมบ้านไม้สองชั้นนี้ด้วย

ในเดือนตุลาคม พ.ศ.2544 หลังจากที่เด็กชายย้ายไปบ้านเซนต์แพททริก บ้านแม่พระอุปถัมภ์จึงกลายเป็นบ้านพักสำหรับเด็กหญิงเท่านั้น เด็กหญิงหลายคนถูกส่งมาจากศาลหนองคาย เนื่องจากถูกละเมิดประเภทต่าง ๆ เรามีหน้าที่ดูแล ส่งเขาเข้าโรงเรียน ให้ความปลอดภัย และสร้างบรรยากาศด้านบวก ให้กับเด็กหญิงเหล่านี้ บ้านหลังนี้มีทั้งเด็กติดเชื้อและไม่ติดเชื้อ บริเวณบ้านแม่พระอุปถัมภ์มี อาคารนอน 2 อาคาร ห้องอาหาร ห้องควร ห้องเสื้อผ้า ห้องทีวี ห้องอาบน้ำ ห้องพักเจ้าหน้าที่ สนามบาสเก็ตบอล ซึ่งบริเวณนี้สามารถรับเด็กอาศัยได้ประมาณเกือบ 30 คน 

เด็กหญิงเหล่านี้ชอบทำงานฝีมือ เช่น แหวน กิ๊บหนีบผม ชอบทำอาหารและขนม และดูแลสวนผัก งานฝีมือที่เด็กหญิงได้ทำนั้น ถูกส่งไปขายที่ต่างประเทศ เช่น ฮอลแลนด์ อังกฤษ ออสเตรเลีย และสหรัฐอเมริกา และเด็กที่นี่รู้สึกภูมิใจในผลงานของพวกเขาด้วย

ปัจจุบัน เรามีเด็กที่อาศัยที่นี่ประมาณ 23 คน กำลังศึกษาอยู่มัธยมต้น อายุประมาณ 13-16 ปี เด็กอยู่รวมกันเป็นครอบครัวใหญ่ อยู่ด้วยกันเหมือนพี่น้องครอบครัวเดียวกัน

6 บ้านแจนแอนด์ออสการ์ (ไผ่สีทอง) 

บ้านเแจนแอนด์ออสการ์ ถูกสร้างขึ้นเมือปี พ.ศ.2552 และเริ่มใช้งานในเดือนพฤษภาคม ในปีเดียวกัน โดยเด็กกลุ่มแรกที่อาศัยบ้านหลังนี้เป็นเด็กผู้ชายจำนวน 14 คน ขอขอบคุณมูลนิธิแจนแอนด์ออสการ์ และสโมสรโรตารี่ พุลลี่ ประเทศสวิสเซอร์แลนด์ (แจนแอนด์ออสการ์ เป็นชื่อเด็กหนุ่มชาวสวิสที่เสียชีวิต จากคลื่นสึนามิ ที่ภูเก็ต ในปี พ.ศ.2547 มารดาของเด็กทั้งสองจึงตั้งมูลนิธิขึ้นตามชื่อของลูกทั้งสองคน และได้มอบทุนเพื่อสร้างบ้านนี้ขึ้นมา)

เมื่อต้นปี พ.ศ.2558 เด็กชายได้ย้ายออกไปอยู่ที่บ้านแกรี่แอนด์เจเน็ท สมิธ ในบริเวณฟาร์ม เด็กเล็กผู้หญิงจากบ้านเซนต์แพททริก จึงย้านเข้ามาอาศัยแทน ปัจจุบันมีเด็กหญิงเล็กจำนวน 23 คน อายุ 8-13 ปี ทั้งเด็กที่ติดเชื้อและไม่ติดเชื้อ บ้านหลังนี้มีเสียงหัวเราะ ตะโกน และพูดคุยตลอดเวลา เป็นบ้านที่มีสีสัน เด็กชอบหยอกล้อกัน ช่างสงสัย และน่ารักตามประสาเด็ก ๆ  

นอกจากนั้น กิจวัตรประจำวันของเด็ก ๆ คือ ทำงานบ้าน กวาดถูบ้าน ดูแลสวนผักเล็ก ๆ ช่วงเวลาว่างเด็กชอบเล่นในสนามเล่นหน้าบ้าน มีสปริงบอร์ด ขี่จักรยาน หรือกีฬาอื่น ๆ หลังบ้านหลังนี้มีสระว่ายน้ำ จากผู้บริจาคชาวอเมริกา เด็ก ๆ ชอบเล่นน้ำในสระนี้มาก ซึ่งเด็กแต่ละบ้านจะผลัดเปลี่ยนกันมาเล่นน้ำ เมื่อเด็กหญิงที่นี่จบระดับประถมแล้ว จะย้ายไปอยู่ที่บ้านแม่พระอุปถัมภ์ ในหมู่บ้านเวียงคุก

7 บ้านแกรี่แอนด์เจเน็ท สมิธ (ในบริเวณ จ๊อม ฟาร์ม หมู่บ้านดอนหวาย)

บ้านแกรี่แอนด์เจเน็ท สมิธ สร้างในบริเวณ จ๊อม ฟาร์ม ในปี พ.ศ.2557 เด็กผู้ชายกลุ่มแรก ย้ายเข้ามาอยู่ในเดือนตุลาคม ในปีเดียวกัน บ้านนี้อยู่ห่างจากบ้านซารนิลลี่ เฮาส์ ประมาณ 1 กิโลเมตร เริ่มแรกที่เดียว เราตั้งใจให้บ้านนี้เป็นบ้านสำหรับเด็กผู้ชายที่ไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่ด้วยตนเองในสังคมปกติได้ เพราะมีปัญหาเรื่องการพัฒนาสมอง หรือพฤติกรรม แต่เนื่องจากจำนวนเด็กเล็กผู้หญิงเพิ่มมากขึ้นและต้องการบ้านที่กว้างขึ้น เราจึงตัดสินใจให้บ้านแจนแอนด์ออสการ์กับเด็กเล็กผู้หญิงได้อาศัย ส่วนเด็กผู้ชาย 14 คนจึงต้องย้ายมาอยู่บ้านหลังนี้ ปัจจุบันเรามีเด็กผู้ชายอาศัยที่นี่จำนวน 16 คน บ้านหลังนี้มีชั้นสองเป็นห้องนอน ห้องเสื้อ ห้องน้ำ ส่วนชั้นล่างเป็นห้องอาหาร และห้องหน่อยใจ บ้านแกรี่แอนด์เจเน็ท ถูกรอบล้อมไปด้วยบ่อเลี้ยงปลา และทุ่งนา เป็นบรรยากาศที่เงียบสงบ ต่อมาได้มีการสร้างห้องเรียนด้านข้าง โดยคุณมานู และคุณไอรีน เป็นผู้บริจาคเงินสร้าง จากนั้นเด็ก ๆ ผู้ชายได้ช่วยกันสร้างห้องออกกำลังกายอีกด้านของอาคารนอน นอกจากนั้นมีสนามฟุตบอลด้านหลัง เป็นกีฬาที่เด็ก ๆ ชอบก่อนที่จะเข้าห้องเรียน

เนื่องจากซิสเตอร์จิต ผู้ดูแลเด็กผู้ชายโตมานานหลายปีได้ลาออกไปเมื่อปี พ.ศ. 2557 จึงเป็นช่วงยากลำบากที่จะหาเจ้าหน้าที่มาดูแลแทน แต่เราได้สามีภรรยาหมุ่นสาวคู่หนึ่ง ซึ่งเป็นคนพื้นเพไผ่สีทอง คือ แจ๊คและเอ็ม ได้เสียสละออกจากงานที่กรุงเทพ มารับผิดชอบหน้าที่นี้ แจ๊คได้รับความเคารพนับถือจากบรรดาเด็กผู้ชาย และดูแลบ้านเป็นอย่างดี เด็กที่อาศัยอยู่ที่บ้านนี้จำนวนหนึ่งเป็นเด็กชายโตที่เราวางแผนจะให้พวกเขาอาศัยอยู่ที่นี่อยู่แล้ว ซึ่งเป็นเด็กที่ไม่ได้ไปโรงเรียนปกติ (ปัจจุบันให้เรียน กศน) ได้ช่วยเหลืองานในฟาร์ม คือ ให้ช่วยดูแลหมู วัว ไก่ และปลา และช่วยงานในฟาร์มอื่น ๆ เด็กผู้ชายบ้านนี้มีรถสามล้อสกายแล็ป เพื่อใช้เดินทางในบริเวณใกล้ ๆ และมีผุ้อนุญาตขับเพียงสามคน  

แผนที่แต่ละบ้าน

กลับสู่ด้านบน


โครงการเอาท์รีช

โครงการเอาท์รีช เป็นโครงการที่เราเยี่ยมผู้ป่วยตามบ้าน คุณพ่อเชได้เริ่มงานนี้ กับบรรดานวกชน(เยาวชนหนุ่มผู้สนใจเป็นนักบวช)สามคน และ ผู้ช่วยอื่น ๆ โดยเริ่มเยี่ยมผู้ป่วยโรคเอดส์ในหมู่บ้านดอนหวาย เมื่อปี พ.ศ.2541


พ่อเชและนวกชนทั้งสามคน

โครงการเอาท์รีชขยายขึ้นเรื่อย ๆ และปัจจุบันมีนางพยาบาล คุณเคท อินโทรน่า เป็นผู้ดูแลโดยตรง ซึ่งช่วยเหลือในเขตอีสานทางตอนเหนือ เกือบ 100 ครอบครัว โครงการเอาท์รีชได้ช่วยเรื่องดูแลครอบครัวผู้ติดเชื้อเอชไอวี หรือป่วยเป็นโรคเอดส์ที่ยากจนเป็นหลัก เราช่วยการเข้าถึงยาต้าน ช่วยเรื่องอาหาร และทุนการศึกษาสำหรับเด็ก โดยทุก ๆ สัปดาห์จะมีการออกเยี่ยมครอบครัวเหล่านี้ เพื่อบริจาคอาหาร หรือนม นอกจากนั้นในโครงการเอาท์รีช ยังมีคลินิกทุกวันศุกร์ เพื่อบริการด้านสุขภาพ โดยเฉพาะกับผู้ติดเชื้อ


แขกผู้ป่วยโรคเอดส์คนแรก ในปี พ.ศ.2541


การให้ความรู้กับชาวบ้าน

กลับสู่ด้านบน


หนังสือรับรองจากทางราชการ

หนังสือรับรองการทำงาน จากสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดหนองคาย ออกให้เมื่อวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ.2545

 

ใบอนุญาตให้ตั้งสถานสงเคระห์ ใน 3 หมู่บ้าน เริ่มออกให้เมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ.2557

Registration as Welfare Center issued by Ministry of Social Development and Human Security on Nov 7, 2015

 

back to top / กลับสู่ด้านบน